De keerzij van de medaille

Het volgende verhaal is een triest verhaal. Met een regering die “zolang mogelijk zelfstandig blijven wonen” en “mantelzorg” hoog op de politieke agenda heeft staan, komt hier de keerzij van de medaille.

Een alleenstaande, oudere man moest verhuizen en of wij konden helpen. Met wat achtergrond informatie gingen wij – met de huismeester - op pad. De man was op de hoogte van onze komst, maar er werd niet opengedaan. De deur werd uiteindelijk door de huismeester geopend en wij zagen de man op de grond liggen. Een bord spaghetti van de dag daarvoor op de salontafel. Was hij……, nee hij leefde nog. Het duurde even voor hij weer bijkwam en de huismeester vertelde ons dat dit al vaker was gebeurd.

Er bleef bij ons iets knagen, want de man zat wel op de bank maar zag eruit of hij elk moment naar voren kon vallen en dus weer op de grond terecht zou komen. Voorzichtig en rustig zijn wij gaan kijken wat er allemaal verhuisd moest worden. Omdat wij ook het administratieve gedeelte voor onze rekening zouden nemen, hebben wij toestemming gevraagd aan de bewoner zijn post open te maken. Met zijn toestemming namen wij de bankafschriften mee ( voor informatie van de meeste instanties die een adreswijziging moeten krijgen).

De man had kinderen en kleinkinderen. Contact wel of niet is niet bekend. Een flatbewoner zorgde dat de man zijn eten kreeg en er was een thuishulp voor de huishoudelijke klusjes. Er was een wijkverpleegkundige ( de man had dat jaar al eerder op Intensive Care gelegen ) en tot slot een coach van een grote instantie die de nodige zorg regelde.

Tijdens ons bezoek kwamen wij erachter dat iemand met regelmaat veel geld opnam van zijn bankrekening ( de man had geen geld in huis, noch een bankpas en kwam ook de deur niet meer uit ). Ook stuurde de bank in de laatste drie maanden, tot wel 4 keer toe een nieuwe bankpas. In de koelkast stond werkelijk niets en wij maakten onze grote zorgen over zijn gezondheid. De huismeester zou eens langsgaan bij de wijkagent en – ook op ons verzoek - de wijkverpleegkundige vragen de man te bezoeken. De huismeester heeft gebeld, maar ze is niet geweest. Drie dagen na ons bezoek heeft de thuishulp de huisarts gebeld. De man werd weer in het ziekenhuis opgenomen. De coach zou ons bellen als de man weer naar huis mocht.

Hij kwam niet meer thuis. Overleden in het ziekenhuis. Een sneer van de coach dat de bankafschriften naar de familie moest worden gestuurd en dat wij “ een verstoring in het proces waren”. Ja, ja.

terug naar:

© 2019 Zusjes Zandbergen. All Rights Reserved. Template by WebKomp.