De weg kwijt

Bovenstaande titel heeft niets te maken met het feit dat wij het verzorgingshuis in Uitgeest niet konden vinden. Niet is minder waar. Op ons paasbest (ja het was Pasen) reden wij het dorp in, met de bedoeling om muren te witten en deuren en plinten in een kleur te schilderen.

Nu gaan wij natuurlijk niet op de bonnefooi ten strijde om te kijken of we ergens met onze kwast en roller kunnen zwaaien. Het verzoek kwam van een begeleidster van een meneer uit Uitgeest. De oudere man was sinds het overlijden van zijn vrouw helemaal de weg kwijt geraakt en er was voor hem een kamer vrij in het verzorgingshuis. Door de afwezigheid van familie en een netwerk gingen wij het klusje klaren.
Onder het genot van koffie en paaseitjes op 1e Paasdag werd onze 2e dag schilderen afgesloten.

Een paar dagen daarna zou meneer verhuizen. Hij had zelf al voorbereidingen getroffen door zoveel mogelijk weg te doen, geven of verkopen. Met de verhuizing zelf hadden wij geen bemoeienis.

Omdat het nog maar kort dag was voordat het huis leeg en schoon moest worden opgeleverd (volgens de normen van de woningbouwcoöperatie) gingen wij ons ook hier mee bemoeien. Alle charmes werden gebruikt om de eventueel volgende bewoner warm te maken dat alle vloerbedekking in het huis toch wel heel erg netjes was. Hij kreeg er gratis een zonnescherm bij en we zouden zelfs een tuinset achterlaten met een plantje. Dat is gelukt. De vloerbedekking kon blijven liggen.

Nu was het zaak om voor die meneer toch nog wat spullen te verkopen. Foto’s gemaakt van grote items zoals een bank, bed, wasmachine, koelkast en diepvrieskist. Vooral het witgoed gaat via Marktplaats erg snel. Je krijgt niet de hoofdprijs, maar daar is ook geen tijd voor. Wat je wel krijgt is ongelooflijk leuke ontmoetingen.

Een bank die alleen het pand kan verlaten als de deuren eruit worden getild. De jongeman uit België liet zich niet gek maken en timmerde lustig los op de scharnieren. Zo waren we al een half uur verder en nog niets gedaan aan het leegruimen. De diepvrieskist en de wasmachine zouden in een container naar Afrika gaan. Wij zijn altijd blij als we een goede bestemming kunnen vinden, dus ook blij met de man die daarvoor aan de deur stond. Een blij gezicht en een fors formaat. Op de vraag hoe hij een diepvrieskist in zijn eentje van de verdieping wilde dragen, kregen we een brede glimlach. Nu deinzen we nergens voor terug, dus ook niet voor een enorme diepvrieskist die op een slaapkamer stond, over een leuning moest worden gehesen en vervolgens rustig de trap af te dalen. Met zeer veel gelach, gekreun en paniek omdat er iemand vast zat tussen kist en muur (de schrijver van dit verhaal) stond de diepvrieskist beneden. De wasmachine stond in de keuken, dus dat was een fluitje van een cent. Het bed werd opgehaald door twee mannen in de leeftijd van ongeveer 25 jaar. Met grappen en grollen ook naar beneden.

Deze ontmoetingen zijn voor ons goud waard en leverde de oudere meneer nog iets aan geld op. De achtergebleven inboedel hebben wij – bijna – in zijn geheel gebracht naar een kringloopbedrijf die geen enkele subsidie krijgt. Kleding, dekens etc. zijn voor het goede doel en ze waren weer blij ons te zien.
Een paar dingen hebben wij achtergehouden en verkocht op de jaarlijkse rommelmarkt voor ons huis. De opbrengst is voor ons vrijwilligerswerk. Dit houden wij apart om ook in de toekomst mensen te kunnen blijven helpen.

terug naar:

© 2019 Zusjes Zandbergen. All Rights Reserved. Template by WebKomp.